ทิวา สาระจูฑะ ครั้งรับเชิญมาเขียนครั้งแรก กับไปยาลใหญ่ คมแค่ไหน ลองอ่านกัน...

เขียวตายแล้ว ตายอย่างไม่สมควร!

คงจะมีแมลงวันจำนวนมาก รู้สึกสะใจกับการตายของเขียว แต่ไม่ใช่ผมแน่ แม้ผมกับเขียวจะมีความแตกต่าง ในวิธีคิดอ่านและใช้ชีวิต แต่ผมก็เป็นแมลงวันตัวเดียว ที่เข้าใจแมลงวันนอกคอก ที่ใครๆ กล่าวหาอย่างเขียว

เขียวเกิดทีหลังผมเกือบชั่วโมง แถวกองขยะเล็กๆ วัยต้นของชีวิตเขียวก็ไม่ได้แตกต่างจากแมลงวันอื่นๆ เขากับผมบินเวียนหาอาหาร เสพอาจมด้วยกัน ในรัศมีพื้นที่ไม่ไกลบ้านนัก นานๆ ครั้งเราจึงจะออกไปหาเรื่องตื่นเต้นในบ้านคน การหลบรอดไม้ตีแมลงวันได้ เป็นความภาคภูมิใจของแมลงวันวัยคะนองอย่างเรา แมลงวันเล็กๆ อาจจะไม่มีประสาทสัมผัสฉับไวต่อสิ่งรุกรานเท่ากับผู้อาวุโส แต่เราก็มีความรวดเร็วคล่องตัวเป็นสิ่งทดแทน

ช่วงเวลาของความหฤหรรษ์ดูเหมือนจะไม่เคยอยู่กับใครนาน

วันหนึ่งขณะที่ผมกำลังถูหน้าแข้งอย่างเพลิดเพลินหลังอาหารเย็น เขียวบินเนิบนาบเข้ามา เขียวหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าผม นิ่งอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

ผมถึงกับหัวเราะดิ้นตัวงอ ล้มคว่ำล้มหงาย พอรู้สึกตัวว่าอาจจะทำให้เพื่อนเจ็บปวด ผมก็รีบลุกขึ้นมาวางท่าเคร่งขรึม

ผมฟังคำพูดยืดยาวของเขียวแล้วก็อดไม่ได้

ไม่มีใครรู้ว่าเขียวหายไปยังหนใด บางทีที่นั่นอาจจะไกลเกินแมลงวันทั่วไปนึกถึง ผมได้คุยเรื่องของเขียวกับผู้เฒ่าเจนโลก ซึ่งทุกวันนี้ท่านสมัครใจที่จะเดินเลาะเล็มอาหาร มากกว่าขยับปีกโผจากที่โน่นไปที่นี่

ฮ้า แก่แล้วยียวนซะด้วย ผมสะกดอารมณ์ไว้ได้

เขียวกลับมาแล้ว ผอมซูบไปกว่าเดิม ไม่มีแมลงวันตัวไหนเฉียดเข้าใกล้ ราวกับว่าเขียวมีกลิ่นของยาฆ่าแมลง เสียงซุบซิบแพร่ลามไปทั่วทุกมุมของกองขยะ เขียวมันหัวสูง เขียวไอ้แมลงวันนอกคอก เขียวมันไม่ใช่แมลงวันต่อไปแล้ว และมันอาจจะไม่ใช่อะไรทั้งนั้น

แต่สำหรับผม ไม่มีความเปลี่ยนแปลงระหว่างเรา ในโลกที่ไม่มีใครเลย เขียวยังมีผม "ทำไมแกผอมมากมายขนาดนี้?" ผมถาม

ผมไม่ได้พูดอะไร นึกไม่ออกจริงๆ ว่าผมควรจะพูดอะไร แม้แต่คำว่าโชคดี

เขียวเริ่มขยับปีกช้าๆ แล้วค่อยๆ เร่งเร็วขึ้น เร็วขึ้น ร่างถูกยกลอยจากพื้น เขียวยังใช้วิธีกระพือปีกแบบแมลงวัน ในระดับความถี่สม่ำเสมอ แต่เมื่อขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง ผมก็ได้เห็นความเปลี่ยนแปลง เขียวหยุดกระพือปีก มันพยายามโผร่อนเหมือนนก สิ่งที่ผมรู้สึกได้ตอนนั้นคือ คำพูดของผู้เฒ่า แมลงวันไม่มีทางบินเป็นศิลปะ

ชั่ววูบเดียว เขียวค่อยๆ ร่วงลงมา ทำไมมันไม่ขยับปีก?

ไม่มีคำตอบจากเขียว ร่างของมันค่อยๆ ร่วงสู่พื้นโดยไม่มีส่วนใดขยับ

เขียวนอนหงายท้องนิ่ง ดวงตาหรี่จนเกือบจะปิด ลมหายใจรวยรินออกมาเป็นห้วงๆ

ประโยคไม่ปะติดปะต่อ เป็นประโยคสุดท้ายในชีวิตของแมลงวันตัวหนึ่ง ร่างกายอ่อนล้าของเขียวเกิดจากการฝึกบินอย่างหนัก แต่ที่ทำให้เขียวตายจริงๆ นั้นเป็นเพราะมันไม่ยอมกระพือปีกถี่ๆ อย่างแมลงวัน เขียวกลัวเสียหน้า กลัวที่จะถูกเย้ยหยัน เขียวมันเชื่อมั่นว่ามันคือนก มันหลุดออกไปจากกรอบของแมลงวันแล้วโดยความรู้สึก แม้ว่ายังไม่หลุดไปในด้านสรีระ ตายเพราะกลัวเสียศักดิ์ศรี มันตายเพราะได้เข้าไปในอีกกรอบหนึ่ง

เขียวตายแล้ว ตายอย่างไม่สมควร!

ผู้เฒ่าเจนโลก ไต่เศษขยะมายืนดูศพเขียว และพึมพำ

"มันฝันจะบินได้เหมือนนก แต่ดันไปคิดแบบคน"