"นิด นิด " แกตะโกนใส่กลางวงเด็ก "ไปเอาสามนิ้วให้พ่อขวดไป๊"

"พ่อจะไปหาหัวหน้าเหรอ"

"เออ เร็วๆ สิ" 'ยังนั่งตะบอยเก็บยางวงอยู่ได้'

"ไม่รู้ป้าแกจะให้หรือเปล่านะพ่อ เมื่อวานก็บ่นๆ"

"เฮ่ย มันก็บ่นไปงั้นแหละ ไม่กล้าขัดพ่อหรอก บอกแกนะว่าพ่อจะไปเกาะ"

"นิด นิด " แกตะโกนไล่หลัง "เอามาสองขวดเลยนะลูก"

"ป้าบอกว่าคราวหน้าไม่ให้แล้ว แล้วพรุ่งนี้ให้พ่อไปบอกเรื่องหินด้วยว่า ได้หรือไม่ได้ ถ้าไม่ได้ ให้เอาเงินไปจ่ายที่ค้างไว้ทั้งหมดด้วย"

'เชอะ อีหวิน เนรคุณกูซะแล้วมั้ยล่ะ' พึมพัมพลางรับขวดเหล้าจากลูกสาว

"ช่างมันเถอะ เอ็งอยู่บ้านอย่าเอาแต่เล่นนัก อย่าลืมหุงข้าวล่ะ เดี๋ยวแม่เอ็งกลับมาด่าตายโหง พ่อกลับเย็นๆ นะ"

'อีหวิน เชอะ อีหวิน เดี๋ยวนี้มึงกล้าทวงเงินกูเชียวหรืออีเนรคุณ มึงรวยขึ้นมาได้เพราะใคร ตะก่อนนี้มึงมันก็แม่ค้าขายปลาจนๆ ยังเคยขอข้าวกูกินด้วยซ้ำ เพราะสงสารดอก ปลาที่กูระเบิดได้แต่ละเที่ยว จึงขายให้แต่มึง สิบปี-ยี่สิบปี ก็ขายก็ช่วยกันมา พอวันนี้ไม่มีปลาให้ระเบิด มีแต่ทหารเรือวิ่งเรือตรวจถี่ยิบ มึงก็มองกูเป็นหมา ลืมบุญคุณ ดูถูกกู ถ้าทะเลยังมีที่ให้กูระเบิดปลาล่ะก็ บ้านกูน่ะ ปลูกใหญ่โตกว่าร้านชำของมึงแน่'

'อีผีเอ๊ย สองสามเดือนนี้ ทำมาดีกับกูเป็นพิเศษ เอาเหล้าสามนิ้วมาให้ถึงบ้านด้วยซ้ำ ยังไม่ทันอ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ มึงมันเจ้าเล่ห์ อยากได้หินที่เกาะของหัวหน้า แต่ไม่กล้าพูดเอง มึงกลัวนี่ ให้กูเป็นคนพูดให้ใช่ไหม เอาสิอีหวิน เอา เอาเหล้ามาให้กูวันละขวด หัวหน้าเขารักกูมากนะ มึงรู้มั้ย'

'ขึ้นฝั่งแต่ละครั้ง กูไม่อยากมองหน้าพวกมัน เกือบทั้งนั้นเป็นไอ้พวกระเบิดปลา ถึงแม้มันจะเรียกกูอย่างเคารพนบนอบว่าหัวหน้า แต่ก็หน้าไหว้หลังหลอก มันเลิกระเบิดปลา ก็เพราะไม่มีปลาให้ระเบิดนะซี ไม่ใช่เพราะเกรงเพราะกลัวกูหรอก กูรู้'

'ไอ้เฒ่านี่อีกคน ไม่รู้ไปคบมันได้ยังไง ทะเลรอบเกาะพินาศเพราะฝีมือมันเสียกว่าครึ่ง มันน่ะถูกเขาหลอกใช้จนร่ำรวยไปตามๆ กัน แต่ตัวเองจนยังกะหมา ยังเสือกติดเหล้าอีก โง่ฉิบหาย'

'แต่เรื่องทะเลแถบนี้ต้องยกให้มัน ไอ้เฒ่ามันแม่นทุกตารางนิ้ว อ่านทะลุทุกหัวลูกคลื่น ที่สำคัญมันเป็นลูกผู้ชายจริง จนยังกะหมา แต่ไม่เคยขอเหล้ากูสักคำ เอามันไปกินด้วยทีไร มันก็หิ้วของมันมากินกับกูทุกที มันว่าเหล้าของมันเจ้าสมุทรให้มา ไอ้เวรเอ๊ย ไปรับจ้างใครระเบิดปลามาอีกซีนี่ ห้ามไม่ฟังนะมึง'

"อย่างนี้จะกลับไหวหรือ"

"พุทโธ่ พูดอะไรอย่างนั้น นี่มันไอ้เฒ่านะหัวหน้า ไอ้คนที่หัวหน้าเคยบอกว่า มันรู้จักทะเลทุกตารางนิ้ว"

"ก็เพราะอย่างนั้นนะซี มันถึงได้หาที่ระเบิดปลาเก่งนัก" นายทหารเรือหัวเราะเบาๆ "พักนี้ ไประเบิดให้ใครอีกล่ะ"

"เลิก ผมเลิกแล้วหัวหน้า ให้ตายเถอะ" แกถอนหายใจเฮือก "ไอ้คนประวัติไม่ดีนี่ ทำยังไงก็ไม่ดีใช่ไหม"

"เฮ่ย พูดเล่นนา คิดมาก เมื่อไหร่จะพาลูกสาวข้ามมาอีกล่ะ"

"ไม่ล่ะ รำคาญ" เฒ่าตอบสั้นๆ สูดปากจิ๊กจั๊กก่อนส่ายหน้าอย่างท้อแท้

"ไอ้เรื่องระเบิด ผมเลิกจริงๆ นะหัวหน้า"

"ดี ได้รักษาแนวปะการังไว้บ้าง มันจะหมดอยู่แล้ว"

"ผมไม่สนไอ้ปะการังนั่นหรอก แต่กลัวถูกจับ ไม่อยากติดคุกตอนแก่" ตาแกวาวเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ "นี่นะหัวหน้า ถ้าตอนนั้นไม่ระเบิดปลากันนะ ถ้าปะการังแถวนี้ยังไม่เหี้ยนนะ ผมมีหวังรวยเละ"

"ทำไง ขุดไปขายหรือ"

"ผมเอาแน่หัวหน้า ที่รีสอร์ตสร้างใหม่นั่นน่ะ ของพวกอีหวินเขา มันรับซื้อปะการังนะหัวหน้า วันก่อนไปขนมาจากไหนก็ไม่รู้ เต็มรถเลย มันซื้อทุกอย่างนะ กะละปังหาก็เอา เต่ากระก็เอา ยิ่งก้อนหินนี่มันอยากได้เป็นตันๆ เลย"

"จับพวกแม่งถ่วงทะเล ให้ตายห่าอยู่กับของที่มันชอบซะดีมั้ย" นายประภาคารแดกดันอย่างหงุดหงิด เฒ่าหัวเราะชอบใจ เอื้อมหยิบก้อนหินกลมมน ที่นายทหารเรือใช้เป็นที่ทับกระดาษมาถือเล่น

"ที่เกาะนี่หินเยอะนะ" เขาเดาะก้อนหินในมือ ราวกับจะหาน้ำหนัก "ก้อนขนาดนี้แหละ พวกรีสอร์ทมันว่าอยากได้ซักสิบห้าตัน"

"โคตรพ่อมันสร้างไว้หรือไง ถึงจะเอาไปน่ะ"

"มันเป็นสมบัติทะเลใช่มั้ยหัวหน้า"

"แม่งก็รู้กันทกุคนนั่นแหละ แต่สันดานมันเสีย " เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนนั่งจ้องหน้าเฒ่าเขม็ง "นี่ไม่ได้มาเรื่องหินใช่ไหม"

"เฮ่ย ผมมากินเหล้า กินกับหัวหน้าสนุกดี นี่ผมว่าจะมาทุกวันเลยนะ"

"เอาสิ เดี๋ยวฝากเงินไปซื้อเหล้าด้วย กินฟรีมาหลายวันแล้ว"

"ไม่ต้องหรอกหัวหน้า นี่ก็ของฟรี เจ้าสมุทรท่านให้มา" เฒ่าหัวเราะชอบใจ

 

4

ดวงไฟบนประภาคารวายแสงลงรับฟ้าตรู่ เฒ่ากลับเข้าสู่ฝั่ง เสียงเครื่องเรือคำรามเหนือทะเลที่เงียบไร้คลื่นลม สองตาเฒ่าหรู่หรุบราวจะหลับ แต่สองมือคงเข้มแข็งในหน้าที่

'พี่หวิน หินสิบห้าตันนั่น หัวหน้าแกจะเอาล้านนึง แดงเดียวก็ลดไม่ได้ แต่แกว่าถ้าฉันเอาล่ะก็ คิดหมื่นเดียว พี่ลองไปคิดดูแล้วกัน แต่อย่าวางใจนะ เดี๋ยวใครรู้แกวมาติดต่อฉันตัดหน้าล่ะก็ จะมาเสียใจไม่ได้นะ... โว้ย ได้เมากันเปรมละกู'

"นิด นิดโว้ย ไปบ้านป้าหวินให้พ่อหน่อยลูก" เฒ่ากระหยิ่มย่อง ลดระดับเสียงลง