พรุ่งนี้สอบแล้วนะ...
เพื่ออนาคตอันรุ่งโรจน์... อดทนเอาไว้นะโว้ย...

พอได้ยินเจ้าตัวใฝ่ดีเตือนเข้า มนุษย์เรียนที่เลือกเกิดไม่ได้ (หลายๆ คน) ก็จะจัดแจงหาอุปกรณ์มาช่วยถ่างตา ให้สามารถนั่งจ้องท่องหนังสือได้โต้รุ่ง เพื่อว่าพรุ่งนี้อันเป็นวันสอบ จะได้ไม่ไปนั่งใบ้เจี๊ยะในห้องสอบ บางคนพึ่งกาแฟเป็นกระติกๆ พอไปนั่งทำข้อสอบก็เล่นเอาหัวใจเต้นระบำ เนื้อตัวเต้นระริก เพราะฤทธิ์คาเฟอีนอาละวาด ก็พากันตก พากันติดเอฟระเนระนาดตามฟอร์ม บางคนหนักถึงขั้นต้องพึ่งยาม้ายาขยันกันเลยเชียว

เอางี้ก็แล้วกัน ไหนๆ ก็จะต้องเผชิญหน้ากับการสอบอย่างหลีกไม่ได้ หนีไม่พ้นกันอยู่แล้ว ก็อย่างทรมานสังขารดื้อดัน ทุรังลุยกันยันรุ่งอย่างนี้เลย ถึงจะเจอลูกฟลุคแบบส้มหล่น สอบผ่านไปกับเขาได้ (มั่วแล้วฟลุค) ก็ไม่เป็นที่น่าภาคภูมิใจเท่าไหร่ แล้วก็น้อยรายนักที่จะเกิด... ก็ลองมาใช้วิธีการเหล่านี้ดู เผื่อจะยกระดับมาตรฐานมนุษย์สอบ มนุษย์เรียน อย่างเราๆ ท่านๆ ได้สูงขึ้นอีกนิด... เอ้า... สูดลมหายใจเข้าแรงๆ ยืดอก... เอ้า... อึ้บ...

๑. ถามใจเธอให้แน่นอนก่อน

ถามตัวเองซิ... ว่าชีวิตนี้ต้องการอะไร... อยากจะทำอะไร อยากจะเป็นอะไร ไม่ใช่ว่าฉันเป็นฉันเอง อยากเป็นตัวของตัวเอง แต่ทำอะไรด้วยตัวเองไม่เคยสำเร็จสักอย่าง สอบแต่ละทีก็คอยจ้องจะลอกเพื่อนตาเป็นมัน บางคนพอออกจาห้องสอบ จับใส่กรงยีราฟได้เลย เพราะคอยืดยาว การอ่านหนังสือสอบก็เป็นการพิสูจน์ตัวเองอย่างหนึ่ง ที่มีรางวัลเป็นวุฒิบัตรที่จับต้องได้ และเป็นความภูมิใจอยู่ลึกๆ ข้างใน อ๊ะอ๋า... ใช่.. วุฒิบัตรมันอาจจะเป็นแค่ไม้กันหมาเห่าอย่างว่า ในโลกของการศึกษาเล่าเรียน การสอบคือปราการด่านสำคัญ จบแล้วยังจะต้องเจอปราการที่สาหัสสากรรจ์ไปยิ่งกว่าอีก เรียนจบแล้วอยากจะทำอะไร อยากจะเป็นอะไร เขียนตัวโตๆ เท่าหม้อแกงแปะหัวนอนไว้เลย เหลือบไปเจอทีไรแรงอึดจะได้ขึ้น

๒. ข้ามคืน... ตำราเป็นอื่น

บางคนไม่ต้องไปเรียนทุกวัน เวลาที่จะจับหนังสือขึ้นมาเปิด ก็เลยไม่ได้เป็นประจำสม่ำเสมอทุกวัน ซึ่งต่อๆ ไปมันก็จะกลายเป็นฝักขึ้นสนิมในที่สุด เปิดทีไรก็กลายเป็นเริ่มต้นใหม่ทุกครั้ง คนเรามันจะต้องปฏิบัติการเริ่มต้นอยู่บ่อยๆ มันก็ไม่ไหวเหมือนกัน ลองหาเวลาในแต่ละวันให้ได้สักวันละหนึ่งชั่วโมง เป็นอย่างน้อยที่สุด เป็นเวลาของตำราเรียน บังคับตัวเองให้หยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านให้ได้ อ่านทวนของเก่าหรืออ่านหน้าใหม่ๆ ล่วงหน้ายิ่งดีใหญ่ ฝึกตัวเองให้เป็นนิสัย... แหม... วันหนึ่ง ๒๔ ชั่วโมง สักชั่วโมงเพื่ออนาคตอันรุ่งโรจน์ จะไม่ได้หรือไง บางคนอาจจะล็อคเวลาไว้ตายตัวว่า จะต้องเป็นหนึ่งชั่วโมงก่อนนอน หรือหลังจากที่ตื่นหนึ่งชั่วโมง... ประเภทนี้ต้องระวังเรื่องการยืดหยุ่น บางทีง่วงจัด หรือตื่นสาย ก็เข้มงวดขนาดไม่ยอมให้อภัยตัวเองเลย ไอ้เรื่องจะยกยอดไปทบวันรุ่งนั้น ก็ไม่อยากจะฝันมาก เพื่อป้องกันการเบี้ยว ก็เอาเป็นว่าเวลาไหนก็ได้ ๑ ชั่วโมง ที่ต้องทำให้ได้ในวันนั้นก็แล้วกัน ทำให้เป็นสันดานเลยนะจ๊ะ

๓. จด ... ใช่สักแต่ว่าจด

การเขียนก็เป็นหลักใหญ่ของหัวใจนักปราชญ์ (และไม่ปราชญ์) การเขียนจะช่วยตอกย้ำความจำให้แม่นยำยิ่งขึ้น การเล็คเชอร์ในห้องเรียนก็ช่วยได้มาก (นอกเหนือจากการอ่านเองแล้วจดย่อไว้) แต่มีพวกคลั่งเล็คเชอร์ให้เห็นกันอยู่บ่อยๆ คือตะบี้ตะบันจดกันงกๆ ไม่ฟังหรอกว่าเขาอธิบายอะไรไปถึงไหน ขอให้ได้จดไว้ก่อน ถ้อยคำนกแก้วนกขุนทองก็ไม่เว้น บางคนออกจะภูมิใจแบบสุดๆ ที่ปลายเทอมทีไร ได้เป็นต้นแบบให้เพื่อนพ้องยืมสมุดไปซีรอกซ์ ต้นแบบเอฟ แล้วฉบับก้อปปี้เอน่ะ มีให้เห็นอยู่บ่อยๆ ช้ำใจขนาดไหน เซียนจดคงเข้าใจดี พูดไปก็เหมือนเอาเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ แต่ก็ไม่ค่อยมีใครเอาใจใส่จริงจัง โดยเฉพาะวิชาคณิตศาสตร์นี่แหละสำคัญนัก ลอกกันอยู่นั่นแหละ ตัวอย่างบนกระดานดำ ลอกโดยไม่เข้าใจคำอธิบาย เปิดสมุดดูก็ใบ้เจี๊ยะอีกตามเคย เอ้า... เซียนจดทั้งหลาย พึงเข้าใจไว้เถิดว่า การจดนั้นเป็นสิ่งที่พึงกระทำ แต่กรุณาใช้สมองกันหน่อย

บางคนยึดถือสมุดจดเป็นสรณะ เวลาจะสอบก็จะอ่านแต่ในสมุดจด ผู้ที่ประสบความสำเร็จจากสมุดได้ ก็คือผู้ที่กลับจากเล็คเชอร์ ก็จะมาอ่านทวนเปรียบเทียบกับในหนังสือ แล้วก็จดสรุปออกมา คือเก็บทั้งประเด็นนอกประเด็นในไว้ในสมุดเล่มเดียว บุคคลประเภทนี้น่าสรรเสริญเป็นยิ่งนัก ยิ่งถ้าประยุกต์เข้ากับหัวข้อที่ ๒ ก็จะเป็นสิ่งที่วิเศษสุดเชียวล่ะ

๔. ถอดหัวใจครูดูถี

วางตำราไว้ห่างๆ ลองสมมติตัวเองเป็นครู หรือใช้สายตาคนนอกมองดู ว่าจุดไหนประเด็นไหนที่ครูเขาน่าจะเอาไปออกข้อสอบมากที่สุด เขาบอกจุดประสงค์ของการเรียนการสอนเอาไว้ด้วย ตรงนี้อย่าละเลยเป็นอันขาด คุณครูที่ดีเขามักจะออกข้อสอบ เพื่อครอบคลุมจุดประสงค์กันทั้งนั้นแหละ เว้นแต่คุณครูที่เฮี้ยวและเฮี้ยบมาก ที่ไปเน้นความปลีกย่อยแทนประเด็นใหญ่ๆ อันนี้ก็ต้องพึงศึกษานิสัยใจคอของคุณครูให้ดี ก็จะดียิ่งขึ้น ครูบางคนจะภูมิใจมาก ที่ออกข้อสอบในประเด็นที่คาดกันไม่ถึง ตกกันเป็นครึ่งค่อนห้อง... ก็อย่าหวังจะไปสอนครูเรื่องการออกข้อสอบ ก็จำต้องสอนตัวเองแหละว่า อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจข้อสอบ... ทำความเข้าใจกับทุกซอกทุกมุมนั่นยังง่ายกว่าไปเปลี่ยนนิสัยครู... รู้แล้วจำไว้... จำไว้... อย่าได้ทำอะไรประชดครูเป็นอันขาด... ตกลูกเดียวเชียวล่ะ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน

๕. ให้รางวัลกับชีวิต

เมื่อการสอบผ่านไป ด้วยเอ, บี, ซี หรืออะไรก็ตามทีที่ไม่ใช่การตก เจ้าของชีวิตที่ดีก็ควรจะมีรางวัลให้ชีวิตกันบ้าง ไม่ต้องเป็นเครื่องดื่มเจืออัลกอฮอล์อย่างที่เขาโฆษณานั่นหรอก เป็นเด็กเป็นเล็ก ริไปเดี๋ยวจะโดนเบิ๊ดกะโหลก หรือหากว่าเจ้าเติบใหญ่แล้ว อยากจะทำเปรี้ยว ฉลองที่รอดเอฟมาได้ก็ตามใจ บางคนเขาตั้งเอาไว้เป็นอย่างดีเลยว่า ถ้าสอบคราวนี้ได้เอ ถึงจะไปดูคอนเสิร์ต ถ้าได้บี ก็ได้แค่เทปบันทึกการแสดงสด หรือถ้าได้ซี ก็จะได้เทปเปล่ามาคอยอัดเอาตามวิทยุ ถ้าต่ำกว่านั้นไปถึงเอฟ อดทุกกรณี การตั้งรางวัลก่อนสอบเอาไว้เช่นนี้ อาจจะมีผลมากกับบางคน ที่บางวันจะเบี้ยวตัวเอง ไม่ยอมท่องตำรับตำรา กลับมาล้มตัวลงนอนลูกเดียว พอหลับตาลง มองเห็นภาพพี่ป้อมอัสนีลีดกีตาร์ กวักมือเรียกเย้วๆ บนเวทีอินดอร์ ก็อาจจะเกิดแรงฮึกเหิม โงหัวมาอ่านหนังสือตามความตั้งใจที่ตั้งไว้แต่แรกเริ่มเดิมทีนั้นได้ การให้รางวัลกับชีวิต จะใช้ได้ดีกับคนที่ซื่อตรงกับตัวเอง ทั้งต่อหน้าและลับหลัง คนขี้โกงตัวเองอย่าลอง เพราะมีแต่ทางจ่ายลูกเดียว สิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ ติดเอฟตัวแดงโร่ยังมีหน้าไปเย้วคอนเสิร์ตกับพี่ป้อมอีก เป็นที่น่ารังเกียจแก่ตัวเองเป็นยิ่งนัก ...คนอะไรน้อ... ทุเรศจริง ทรยศกระทั่งตัวเอง...

จริงอยู่... บางคนที่สามารถเอาดีได้ แม้จะเรียนไม่สำเร็จ... แต่เราจะมีหลักประกันอื่นใดมายืนยันล่ะว่า เราจะสามารถเดินตามรอยบางคนนั้นได้... ไม่ใช่พระเอกหนังนะจ๊ะ จะได้หวังเจอแต่ส้มหล่นลูกเดียว โดยไม่ใช้ความสามารถ ความพยายาม และความอดทน ตั้งใจของตัวเองเข้าช่วย...

การอ่านตำราเรียนให้สม่ำเสมอนั้น แรกๆ คงต้องมีการบังคับฝืนใจตัวเองกันหนักหน่อย แต่เมื่อฝืนฝึกจนกระทั่งเป็นความเคยชินแล้ว ทุกอย่างมันจะเป็นไปในทางที่ดีขึ้นดีขึ้นเองแหละ... บางคนที่เจอแต่แบบไฟลนก้นมาจนชินนั่นก็... ยังไม่สายหรอกนะ ถ้าจะลองทำตามที่แนะนำกันมานี่

เอ้า... นึง ส่อง สั้ม เริ่มเล้ย... วันนี้