ถ้าพูดถึงเด็กขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็เป็นอันต้องนึกถึงความน่ารัก น่าชังขึ้นมาทันที วัยเด็กบริสุทธิ์สะอาด เช่นเสื้อยืดขาวตราลูกไก่ไร้เดียงสา การแสดงออกที่ซุกซนช่างสังเกต เป็นไปด้วยความจริงใจ ไม่เสแสร้ง แม้จะขโมยสตางค์แม่ไปซื้อขนม ก็ยังเป็นพฤติกรรมที่ดูดี บางครั้งก็อดที่จะขำ แล้วถีบไปเบาๆ ไม่ได้

กิจกรรมของเด็กส่วนใหญ่แล้ว แทบทั้งวันจะหมดไปกับการเล่นมากกว่าจะไปเก็งกำไรที่ดิน การละเล่นของเด็กล้วนชวนสนใจ มีหลายประเภท หลายรูปแบบ แต่ละรูปแบบยิ่งแตกต่างกันออกไปตามภูมิประเทศ และสภาพภูมิอากาศ ชายฝั่งทะเลตะวันออก (ชาวประมงไม่ควรออกค่าย) ตัวอย่างเช่น "ขี่ม้าส่งเมือง" แถบชลบุรีเรียกว่า "เอี้ยหลัง" เลยไปทางสัตหีบเรียก "ขี่ก๊อง" โคราชเรียก "กุ่งม้า" ถ้าแม่สายก็ "กึมโจ๋ว" (มั่วเล็กน้อยนะฮะ...) วิธีการเล่นนั้นใกล้เคียงกัน ต่างกันตรงชื่อแซ่... การละเล่นของเด็กนั้น แม้จะเอาเฉพาะภายใน จังหวัดใดจังหวัดหนึ่ง ก็สุดจะจำแนกแล้ว แต่ด้วยบุญกุศลที่เจ๊นี้ขายผลไม้สั่งสมมาดีแล้ว ส่งผลให้แบ่งแยกได้เป็นสองประเภทใหญ่คือ

1.1 ไม่มีชีวิต ได้แก่ การละเล่นสามัญประจำบ้านทั่วไป อาทิ โดดยาง วิ่งเปี้ยว โป้งแปะ เล่นต่อสู้ โมราเรียกชื่อ (หลายจังหวัดเพี้ยนเป็น โบราณเรียกชื่อ ไม่รู้ทำไม) ลูกข่าง มอญซ่อนผ้า แมงมุมขยุ้มหลังคา ชักเบอร์ ยันวิดีโอเกม เป็นต้น

1.2 มีชีวิต ได้แก่ การละเล่นวิสามัญประจำบ้านทั่วไป โดยใช้สิ่งมีชีวิตเป็นอุปกรณ์หลัก สัตว์เล็กสัตว์น้อยที่หาได้ใกล้ๆ ตัว จะถูกนำมาร่วมสนุก ด้วยวิธีการนานาชนิด แล้วแต่จะ... ฮือ... ฮื้อ กันมาได้ เป็นต้น

ประการที่ 2 นี่แหละ เป็นมุมมองที่อยากให้ผู้อ่านสัมผัสเพียงแผ่วๆ อาจจะรู้สึกได้ถึงความสนุกสนานของประสบการณ์ที่ผ่านมา ในช่วงเราอ่อนวัย ว่าเคยไปหาสิ่งมีชีวิตชนิดใดมาเล่นกันบ้าง เกมที่ผมขุดค้นมานี่ คุณๆ อาจจะเล่นอยู่บ่อยๆ ก็ได้...

 (HAPPY FLY)

ของน้องๆ ที่มีรสนิยมคลาสสิก เรียบง่าย พอใจกับสิ่งใกล้ตัว... จะถูกใจกับเกมนี้เป็นพิเศษ เพราะหาอุปกรณ์ง่าย ถุงโอเลี้ยงใบ แก้วพลาสติกใบ กับเพื่อนรู้ใจ เรียนคนละห้องก็ไม่เป็นปัญหา ขอเพียงมีใจตรงกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุข ออกตระเวณหาเหยื่อ ตามโรงอาหารบ้าง ถังขยะบ้าง ลักษณะการจับ คือการครอบแก้วพลาสติกที่เจาะท้ายทะลุ สวมปิดท้ายไว้เหมือนร้านขายโจ๊ก ไล่ครอบไปในเวลาที่ตกลงกันไว้ ใครได้มากกว่าชนะ หรือได้ไม่มากแต่มีหัวเขียวแยะ แต้มจะพุ่งขึ้นมาทันที หัวเขียวนี่ในวงการเค้าเล่นกันนา... ใครจับได้บ่อยเนี่ยเซียน เจ๋งมาก ช่วงจับได้หมาดๆ ก็รีบเป่าลมให้ป่องๆ รัดถุงไว้ จะเห็นความงามยามโผบินของหมู่ภมรแมลงวัน ขวักไขว่เสนาะสำเนียงดังตี๊ดๆ ต๊าดๆ ทำให้ถุงสั่นสะเทือน จั๊กจี้มือ ของน้องๆ ชอบกันใหญ่ เมื่อตัดสินหาเดอะวินเนอร์ได้แล้ว ของน้องๆ จะฉลองความภูมิใจ ด้วยการตบไม้ตบมือ กระทืบเท้า กระทืบถุงตุ้บตั้บ ส่งวิญญาณพี่น้องแมลงวัน อำลาโลกมนุษย์สู่ไฟลัมที่ดีกว่า ที่รอดชีวิต ถ้าไม่เป็นแมลงวันคลื่นลูกใหม่ ก็ฟั่นเฟือนไปเลย โอว... โนว...

 (SUAN SEI HELICOPTER)

แมลงปอปีกบางนี่แหละ คือเฮลิคอปเตอร์ของน้องบอย จินตนาการของน้องบอย จะบรรเจิดในทุ่งกว้าง หรือสนามโคชิเอ็งแถวบ้าน ในฤดูหนาว ซึ่งเป็นฤดูแมลงปอเพิ่มประชากร ของน้องบอยจะร่าเริงไล่จับแมลงปอ ตัวเล็กตัวน้อยมาสวนก้นด้วยก้านหญ้า หรือเชือกฟาง แล้วปล่อยให้กลับสู่อิสระ เสรีภาพที่หนักตูด แมลงปอเข็มจัดว่าซวยสุด จับง่าย ตัวติ๊ดนึงเดียว พอถูกสวนก้นด้วยหญ้า ที่ของน้องบอยว่าเบ๊าเบา ก็กลายเป็นเฮลิคอปเตอร์ที่มีเพดานบินสูงนิ้วครึ่ง บินข้ามกองขี้หมายังไม่ได้เลย เจ็บตูดก็เจ็บ บินก็ลำบาก คนหนอคน ทีแมลงปออยู่ในกลอนน่ะ หวานอภิญญาเชียว ใครจะรู้มั่งว่าเบื้องหลัง เบื้องหลังระบมไปหมดแล้ว

 (DRUNK COCKROACH)

พูดถึงของเล่นชิ้นนี้ 95% ของสุภาพสตรีทั่วประเทศสยามจะรู้จักกันดี มักจี่กันบ่อยๆ เรือนร่างอวบอั๋นได้สัดส่วน แผงปีกมันเงา สะท้อนแวววาวยามต้องแสง เรียวขาที่สลวยไปด้วยขนสั้น ยาว เป็นระเบียบ ประกอบกันเป็นสัตว์ที่กระฉับกระเฉง คล่องตัว แฝงความขี้เล่นอยู่ในที พบปะกันทีไร ก็จะเห็นอาการโบกเส้นผมสองเส้นสปริงสะใจ ไหวๆ ทักทายด้วยความดีใจ อยู่ตามหลืบกระดาน ท่อน้ำ ถังขยะ ถ้าสนิทสนมกันมากหน่อย เค้าก็จะโผบินมาหาไออุ่นจากเรา ด้วยความไม่ถือตัว หนำซ้ำอาจถือวิสาสะ ลอดขากางเกงเข้าไปทำความรู้จัก กับกล้ามเนื้อทอ้ง หรือชายโครง ให้เราหายเหงา

กระจั๊ว เป็นนิคเนมของเค้า แมลงสาบเนี่ยแหละชื่อจริง นักวิทยาศาสตร์คำนวณแล้วว่า กระจั๊วเนี่ยจะเป็นสัตว์ชนิดเดียว ที่เป็นพระเอกในยามบั้นปลายชีวิตของโลกมนุษย์เรามาถึง และถ้าพบกระจั๊วที่ใดตัวนึง ให้หนาวได้เลยว่า บริเวณนั้นๆ จะมีเพื่อนพ้องของเค้า ประมาณถึง 5000 ตัวเชียวเดียว จึงไม่ต้องวิตกว่า จะเกิดปัญหาขาดแคลนอุปกรณ์

เกมเรดาร์พาสุขนั้น มักจะเห็นของน้องๆ เล่นในละแวกชุมชนมากกว่าที่จะเหมารถไปเล่นแถบชายแดน เห็นบ่น นอกจากจะสิ้นเปลืองแล้ว ยังจะเสี่ยงชีวิตโดยไม่จำเป็นอีกด้วย อุปกรณ์ช่วยก็มีกรรไกรอันเดียว พอแมลงสาบโผล่หนวด มาปัดน้ำฝนดิ๋กๆ ของน้องๆ ก็ตัดฉั้วะ เหมือนสองแถวขาดกระเป๋า ไม่เอา เหมือนนักเดินทางขาดเข็มทิศดีกว่า แมลงสาบก็จะเกิดอาการมึน กำหนดทิศทางไม่ได้ สะเปะสะปะมั่วไปหมด เพื่อนฝูงก็เลิกคบ หาว่าเป็นกระจั๊วขี้เมา เป็นที่อับอาย ขายหน้าแก่วงศ์ตระกูลกระจั๊วสืบไป บางตัวทนไม่ได้ ตรอมใจตายไปก็มี

 (PARACHUTE CAT)

ส่วนใหญ่ของน้องๆ ที่เล่นเกมนี้ มักจะเกิดแรงบันดาลใจ จากการได้ยินได้ฟังมาจากครูใหญ่ หรือเพื่อนฝูง ว่าแมวทุกตัวในโลกมนุษย์นั้น เมื่อตกจากที่สูงด้วยท่าไหนก็ตาม จะกลับตัวลงพื้นด้วยเท้าเสมอ เป็นไปได้ไง ของน้องๆ ก็จะเล่นพิสูจน์ หาสัจธรรมด้วยตนเอง ด้วยชั้นห้าชั้นสิบใบหยก ยิ่งถ้าเกิดสงสัยกันหลายคน ก็ใช้แมวหลายตัว จะได้พิสูจน์ ทฤษฎีกาลิเลโอ ด้วยว่าของหลายสิ่ง เมื่อหล่นพร้อมกัน จะสัมผัสแผ่นดินพร้อมกันมั้ยหนอ เป็นการโยนแมงครั้งเดียว ได้คำตอบหลายคำ คุ้มจริงๆ ...

แมวเหมียวหล่นจากชั้นห้าด้วยท่าบังคับของน้องๆ แม้เมื่อผ่านชั้นสองลงมา จะพยายามใส่เกลียวบ้างเจ็ดแปดรอบ ก็ไม่สามารถช่วงให้ลงนิ่มนวลขึ้น ความทุพพลภาพ หรือเสียชีวิต เป็นคำตอบที่ของน้องๆ ดูจะพึงพอใจ

โบราณท่านว่า รังแกแมวหนึ่งตัว เท่ากับรังแกเณรหนึ่งรูป นี่ของน้องๆ ไม่เคยทะเลาะกับเณรเลย แล้วมาทะเลากับแมวทำไมน่อ

 (HOID SPIDER'S LEGS)

ของน้องบอยที่ฝักใฝ่ร็อคแอนโรลส์แต่เยาว์วัย จะชอบใจกับเกมนี้เป็นพิเศษ เพราะเป็นการใช้สัตว์เป็นตัวทำจังหวะ จากกิตติศัพท์ เพลง "แมงมุมขยุ้มหลังคา" ฯลฯ ขยุ้มหยากไย่ไม่พอใจ น้องน้อยชักชวนลงร่วมสนุกข้างล่าง ชวนมาแต่ขา ลำตัวไม่เอา ขาแมงมุมนี่แปลก แม้จะหลุดจากลำตัวแล้วก็ยังขยับได้ กระแด่ว กระแด่ว ของน้องๆ เห็นแล้วยิ่งสะใจ ร้องเพลงประกอบรีวิว ขาแมงมุมกันฮาเฮ เต้นยึกยักได้ไม่ถึงห้านาที ก็หมดแรงไป ของน้องๆ ก็ไม่แคร์ หาแมงมุมผู้โชคดีรายใหม่ต่อไป ความสนุกสนานกับอวัยวะห้านาที โอ... อาเมน...

* "ของน้องบอย" คือ เด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชาย อายุไม่ถึงวัยรุ่น

 (THE END OF FROG หรือ FROG BOOM!!!)

เกมนี้ของน้องๆ จะฮิตมากในช่วงปีใหม่ หรือตรุษจีน เพราะเป็นเวลาที่เยาวชนไทย และลูกครึ่ง สามารถหาซื้ออุปกรณ์ช่วยคือ ประทัดเนี่ย มาเล่นได้สะดวก และถูกกาละเทศะ สามารถอ้างกับเตี่ยได้ว่า เล่นเพื่อฉลองเทศกาล ฉลองอั้งเปาเต็กเฮงหยูได้เต็มปาก เต็มคำ (ไม่อ้อมแอ้ม) เท่าที่สอบถามของน้องๆ มา จะรู้สึกว่าการเล่นพลุ เล่นประทัด เป็นการแสดงความกล้าหาญมั่นคงอย่างหนึ่ง "มันเสี่ยงและท้าทาย ดูเป็นบอยดีฮะ" เด็กข้างบ้านจะบอกผมบ่อยๆ ระหว่างการเล่น สีหน้าจะภูมิใจอย่างรุนแรง ความรุนแรงไม่ได้ปรากฏเฉพาะสีหน้า มันไปโผล่ที่วิธีการเล่นของน้องๆ ด้วย เมื่อของน้องๆ เซ็งกับการเล่นประทัด จุดในปี๊บ ในกะลาแล้ว ก็ผ่อนคลายกับรูปแบบใหม่ เล่นกับสัตว์แทน "คางคก" จะรับบทหนักที่สุดในช่วงนี้ เพราะเป็นสัตว์ที่เหมาะสม ด้วยประการทั้งปวง การเคลื่อนไหวก็เชื่องช้า หาง่าย ให้ทำอะไรก็ทำ เช่นการสูบบุหรี่ แต่ของน้องๆ ให้สูบประทัด แล้วต่อสายชนวนให้ยาวๆ เพื่อชะลอความมันส์ให้นานอีกหน่อย

เสร็จพิธีแล้วของน้องๆ ก็วางเพลิงจุด แล้วนับย้อยหลังพร้อมกัน หน้าตาอิ่มเอิบกับกรรมที่ตัวเองกำลังจะก่อขึ้น เก้า แปด เจ็ด หก... ไปแล้ว คางคกไปแล้ว ลำขาบอกลาแขน ส่วนช่วงตัวกับหัวใจ สลายเป็นอนุภาคน้อยๆ ... ไปล่ะ มนุษย์น้อยๆ ที่น่ารัก

 (SHOOTING LIZARD)

เรียกง่ายๆ ว่ายิงจิ้งจกให้ร่วงลงมาแหละครับ ยิงแข่งกัน ใครยิงโดน โคตรเก่งเลยพับผ่า แรกเริ่มของน้องๆ ก็ไปหายางยืดมาบิดเป็นตัวหนอน ลักษณะเหมือนตัวหนอนจริงๆ นั้นแหละ แล้วออกล่า แต่ละคนจะมีหนอนเจ๋งคู่กาย ใช้คล่องมือ ตอนกลางคืนแถวหลอดนีออน จิ้งจกกะเปรต (ในความรู้สึกของน้องๆ) จะมานัดจีบกันเยอะแยะ เหมือนสวนสาธารณะของเรา ของน้องๆ จะเลือกถล่มขีปนาวุธใส่ตามใจปรารถนา ยังกับว่า จิ้งจกคือขบวนการซอคเกอร์ ปล่อยมันไป มันจะครองโลก ... เราต้องปกป้อง... ไชโย ไชโย ร่วงแล้ว อาการความสะใจของน้องบอย ที่เห็นผลงานอยู่ข้างหน้า พาให้น้องสุขใจเหลือเกินแล้ว